ABARM EDUCATION

ตัวแปรชุดของอักขระ String (ตัวแปรชนิดข้อความ)

2011-01-09T16:54:00.010+07:00

ในภาษาซีจะไม่มีชนิดข้อมูลที่เป็นข้อความโดยตรง แต่จะเป็นการรวมเอาตัวแปลชนิดอักขระ หรือกลุ่มของข้อมูลที่มีชนิดข้อมูลอักขระมารวมกันเรียกว่า สายอักขระ หรือ ข้อความ

ถ้าเราต้องการใช้คำว่า Hello เราจะต้องประกาศตัวแปรที่มีชนิดเป็น char 5 ตัว

char ch1 = 'H', ch2 = 'e', ch3 = 'l', ch4 = 'l', ch5 = '0';

แต่ถ้าเป็นข้อความที่ยาวมากๆมันจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไรที่จะต้องมาประกาศตัวแปรเยอะขนาดนี้ ดังนั้นการจัดเก็บข้อความในภาษาซีจึงเอาหลักหารของตัวแปรชุด (ตัวแปรแถวลำดับ)เข้ามาจัดการทำให้สามารถจัดเก็บข้อมูลชนิดข้อความได้อย่างเหมาะสมที่สุด
โดยตัวแปรชนิดข้อความในภาษาซีจะอยู่ในเครื่องหมาย "" Double quote

รูปแบบการประกาศตัวแปรชนิดข้อความ

char var[M];

var คือชื่อตัวแปร
M คือจำนวนของอักขระที่ใช้เ็ก็บบวกด้วย 1 (การบวกด้วย 1 เพื่อเป็นการใส่ \0 หรือ null character ให้รู้ว่าเป็นที่สิ้นสุดของข้อความนี้แล้ว)

ตัวอย่างการประกาศตัวแปร

char str[15]; //ประกาศตัวแปรข้อความ strมีความ 15 character
char frist[20], last[20]; //ประกาศตัวแปรข้อความ frist และ last มีความยาม 20 char.

รูปแบบการประกาศตัวแปรและกำหนดค่า

char var[M] = "??..??";
char var[M] = {'?','?','?'...,'?'}
char var[] = "??..??";

var คือ ชื่อตัวแปร
M คือ จำนวนของอักขระที่จะเก็บบวกด้วย 1
? คือลักษณะของอักขระที่กำหนดค่าให้ข้อความมีจำนวนเท่ากับ M-1

ตัวอย่างการประกาศตัวแปร

char subject[12] = "Programming";
char nick[4] = "Com";
char nick_1[4] = {'C','o','m','\o'};
char name[] = "Jirasak";

รูปแบบการอ้างอิงอักขระในตัวแปรข้อความ

variable [N]

variable คือ ชื่อตัวแปร
N คือลำดับอักขระที่จะอ้างอิงในตัวแปรข้อความ (โดยตำแหน่งอักขระตัวแรกเริ่มจาก 0)

ตัวอย่างการอ้างอิงอักขระในตัวแปลข้อความ

char subject[12] = "Programming";

ตัวอย่างโปรแกรมในการอ้างอิงอักขระในข้อความ

#include <stdio.h>
void main()
{
  char subject[12] = "Programming"; //ประกาศตัวแปร subject
  printf("%s\n",subject);           //แสดงผลข้อความ
  printf("%c\n",subject[0]);        //แสดงอักขระในข้อความตัวที่ 1 คือ P
  printf("%c\n",subject[1]);        //แสดงอักขระในข้อความตัวที่ 2 คือ r
  printf("%c\n",subject[2]);        //แสดงอักขระในข้อความตัวที่ 3 คือ o
  printf("%c\n",subject[3]);        //แสดงอักขระในข้อความตัวที่ 4 คือ g
  printf("%c\n",subject[10]);       //แสดงอักขระในข้อความตัวที่ 11 คือ g
}

ผลจากการรันโปรแกรม

หลักการตั้งชื่อตัวแปรในภาษาซี

2011-01-09T14:30:00.004+07:00

ขึ้นต้นด้วยอีกษร A-z, a-z หรือเครื่องหมาย _ (underscore) เท่านั้น
ภายในชื่อตัวแปรห้ามมีช่องว่าง
ภายในตัวแปรประกอบไปด้วยอักขระ A-z, a-z หรือเครื่องหมาย _(underscore) เท่านั้น
การใช้อักษรพิมพ์ใหญ่และอักษรตัวพิมพ์เล็กมีความแตกต่างกัน
ห้ามใช้คำสวงนเป็นชื่อตัวแปร
ควรตั้งชื่อตัวแปรให้สัมพันธ์กับค่าที่เก็บ
ความยาวชื่อไม่จำกัด แต่ถือเพียง 31 ตัวแรกเป็นนัยสำคัญ

ตัวอย่างชื่อตัวแปรที่ถูกต้อง

acc 
_ok   
S_date 
addr
ChaiangMaiUniversity

ตัวอย่างชื่อตัวแปลที่ไม่ถูกต้อง

#account  
char   
707james

รูปแบบการประกาศและกำหนดค่าตัวแปรในภาษาซี

2011-01-09T14:16:00.002+07:00

type var1 = value1;

type var1 = value1, varN = valueN;

type คือชนิดของข้อมูลที่กำหนดให้กับตัวแปร
varX คือชื่อตัวแปรที่จะตั้ง
valueX คือค่าของตัวแปรที่ต้องการกำหนดให้

ตัวอย่าง

int number = 25;
int a = 1, b = 2, c = 3;
float real = 99.99;
float point1 = 45.2, point2 = 30;
char choice = 'a';
char ch1 = 'o', ch2 = 'z';

รูปแบบการประกาศตัวแปรในภาษาซี

2011-01-09T14:12:00.002+07:00

type var1;

type var1, var2, var3, ... , varN;

type คือชนิดของข้อมูลที่กำหนดให้กับตัวแปร
varX คือชื่อตัวแปรที่จะตั้ง

ตัวอย่าง

int number;
int a, b, c;
float real;
float point1, point2;
char choice;
char ch1, ch2;

ชนิดข้อมูลในภาษาซี

2011-01-09T13:25:00.009+07:00

ข้อมูลชนิดจำนวนเต็ม / Integer

int เป็นพารามิเตอร์หลักที่ใช้กับข้อมูลชนิดจำนวนเต็ม โดยมีการใช้งาน 5 รูปแบบดังนี้

unsigned int ข้อมูลชนิดจำนวนเต็มไม่คิดเครื่องหมาย 2 byte
short int ช้อมูลชนิดจำนวนเต็มขนาด 2 byte
int ข้อมูลชนิดจำนวนเต็มขนาด 2 byte
unsigned long ข้อมูลชนิดจำนวนเต็มไม่คิดเครื่องหมาย 4 byte
long ข้อมูลชนิดจำนวนเต็มขนาด 4 byte

ข้อมูลชนิดจำนวนทศนิยม/ float

float เป็นพารามิเตอร์หลักที่ใช้กับข้อมูลชนิดทศนิยมโดยมีการใช้งาน 3 รูปแบบ

float ข้อมูลชนิดจำนวนทศนิยมขนาด 4 byte
double ข้อมูลชนิดจำนวนทศนิยมขนาด 8 byte
long double ข้อมูลชนิดจำนวนทศนิยมขนาด 10 byte

ข้อมูลชนิดอักขระ / character

char เป็นพารามิเตอร์ที่ใช้งานเกี่ยวกับตัวอักษร และข้อความในภาษาซี โดยมีการกำหนดค่าอักขระโดยให้อยู่ในเครื่องหมาย single quote ('') เช่น 'C', 'o', 'm' อักขระพิเศษบางตัวไม่สามารถกำหนดค่าให้ได้โดยตรงแต่ใช้ค่ารหัส ASCII เช่นอักขระควบคุมและการแสดงผลขึ้นบรรทัดใหม่ '\n' เป็นต้นโดยมีรูปแบบการใช้งาน 2 รูปแบบ

unsigned char ข้อมูลชนิดอักขระไม่คิดเครื่องหมาย
char ข้อมูลชนิดอักขระปกติ

ตารางแสดงขอบเขตของชนิดข้อมูล

เปรียบเทียบขนาดของชนิดข้อมูล

char < short < int < long < float < double < long double

Multimedia นักเรียนห้อง 6/3 กลุ่ม Heritage รอบที่ 1

2011-01-09T00:07:00.005+07:00

ชื่อกลุ่ม Koala's March
ชื่องาน Heritage
สมาชิก
ธัญพิชชา ธีรเวช 9ก
ณัฐกฤตา สุขุมะ 8ข
ปิยะธิดา เทียมลม 9ข

ความคิดเห็นของอาจารย์

ในขณะที่แนะนำที่มาของเรื่องควรมีใช้การพูดบรรยายประกอบเสียงเพลงมากกว่า การใช้ข้อความเป็นตัวเริ่มเรื่องครับ
การดึงจุดสนใจให้คนดูสามารถติดตามต่อไปไม่มีเลยครับ ลักษณะจะต้องเปิดตัวออกมาเป็นที่น่าสนใจมากกว่านี้
ควรให้ดูเป็นทางการมากกว่านี้รวมถึงการใช้สีของพื้นหลังข้อความดู วกวน สันสน ไม่เป็นแบบเดียวกันเท่าำไร
ลักษณะของการใช้ภาพวีดีโอบางซีนดูไม่สมส่วนบางซีก็สมส่วนไม่คงที่ทั้งคลิปทำให้ดูแล้วปวดหัวไม่น้อยเลยครับ
ในเนื้อหาโอเคแล้วครับแต่การนำเสนออาจาย์คิดว่าปรับรูปแบบดีกว่าหรือถ้าจะให้จะเอารูปแบบเดิมต้องมีการปรับบทและเนื้อเรื่องให้ดูจริงจังมากกว่านี้ครับ
ตอนท้ายที่สรุปเรื่องของพินัยกรรมควรใช้ภาพและการพูดบรรยายมากกว่าใช้ตัวหนังลือสื่อสารให้คนดูได้รู้ครับเพราะตามหลักแล้วคนดูจะไม่ค่อยใส่ใจกับตัวหนังสือเท่าไรเค้าต้องการอะไรที่สั้น ครอบคลุมและได้ใจความมากกว่า
คิดว่าลักษณะงานที่ถ่ายกันอยู่สามารถเอามาปรับหรือแก้ไขให้ดีขึ้นมาได้ครับลองช่วยกันคิดหาวิธีหรือเปลี่ยนรูปแบบใหม่โดยใช้สิ่งที่มีอยู่แล้วมาแก้ดูครับจะได้ไม่ต้องเสียเวลาถ่ายใหม่ครับ
เต็ม 10 ให้ 5 ครับ สู้ๆนะครับ

Multimedia นักเรียนห้อง 6/3 กลุ่ม สามแพร่ง รอบที่ 1

2011-01-08T23:47:00.004+07:00

ชื่อกลุ่ม สามแพร่ง
ชื่องาน งวท
สมาชิก ม.6/3
กิตตินัทธ์ ชูเชื้อ 1ก
ณัฐวุฒิ เฉลิมวณิชย์กุล 2ก
จิรายุ ชัยวิริยะพงษ์ 1ข

ความเห็นจากอาจารย์

เปิดตัวมาไำด้น่าสนใจดีครับดูน่าติดตามอยากจะดูต่อไปว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น
ในด้านลักษณะของเนื้อหาคิดว่ามีน้อยมากที่เหลือเป็นน้ำมากๆรู้สึกว่าน้ำจะดีกว่าเนื้อซะอีก
ลักษณะการใช้ข้อความควรใช้รูปแบบของข้อความที่ไม่มีการเคลื่อนไหวจะดีกว่าและ font ที่ดูเข้ากับคดีทางกฏหมาย แนะนำเว็บ www.f0nt.com
การ transition ภาำพใครเลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่งหรือเหมาะสมกับเนื้อเรื่องให้มากกว่านี้
ไม่ควรมีเสียงนอกฟิล์มหลุดออกมาและในระหว่างเนื้อเรืองแต่ละตอนควรมี sound ประกอบในแต่ละฉากในแต่ละเหตุการณ์ให้ดูน่าสนใจมากขึ้น
การแสดงดูโอเคมากธรรมชาติดีสมบทบาท ป.ล. จ่าอะเหมือนมาก 55555+
เต็ม 10 ให้ 6 ครับ

Multimedia นักเรียนห้อง 6/3 กลุ่ม stitch รอบที่ 1

2011-01-08T23:23:00.007+07:00

ชื่อกลุ่ม stitch
ชื่องาน การทำเข็มกลัดดอกไม้
สมาชิก ม.6/3
11ก 6ข 10ข

ความคิดเห็นของอาจารย์

ช่วงแรกพูดถึงที่มาของดอกไม้ดูดีมากทั้งการพูดภาพประกอบของดอกไม้ แต่ถ้าจะให้ดูดีกว่านี้จะต้องทำให้่ภาพมีการเคลื่อนไหวมากกว่านี้ โดนใช้หลักการ pan ภาพประกอบในลักษณะต่างๆไปพร้อมกับการ transition ภาพแบบ fade ที่ต่อเนื้องคือภาพแรกจางภาพใหม่ก็มาเลยแบบนี้จะดู smoote มากกว่าและดูดีมากด้วย
ตอนสาธิตการทำดอกไม้ระดับเสียงโดดสะดุ้งแบบหูแตกมากใส่หูฟังแบบตกใจเลย ปรับประดับเสียงให้เท่ากันหน่อยจะดีมากครับ
การใช้ font ดูน่าเวียนหัวไปหน่อยไม่เป็นในแบบเดียวกันควรใช้ font ให้เหมือนกันทั้งสีและรูปแบบไปตลอดทั้งคลิป
มีการใช้เพลงประกอบทำให้ดูเพลิดเพลินไปเยอะและน่าสนใจไม่น่าเบื่อดีครับ
การถ่ายวีดีโอในการสาธิตจับประเด็นภาพและมุมยังไม่สวยเท่าไรส่วนใหญ่จะเห็นหลังมือมากกว่าเห็นตัวเข็มกลัดดอกไว้ควรหามุมให้เด่นชัดในสิ่งที่ีต้องการนำเสนอมากกว่านี้
เต็ม 10 ให้ 6 ครึ่งครับ

Multimedia นักเรียนห้อง 6/3 กลุ่ม fingerprint รอบที่ 1

2011-01-08T23:09:00.003+07:00

ชื่อกลุ่ม fingerprint
ชื่องาน ประวัติศาสตร์ยุคกลาง
ม.6/3
กานต์ธิดา ภูยาธร 5ก
ดวงทิพย์ ตันวิเชียร 7ก
วัชรพล ทิศกระโทก 4ข

ความคิดเห็นจากอาจารย์

เปิดเรื่องมาน่าสนใจดีใช้เพลงประกอบดูน่ารักดึงอารมณ์ให้น่าติดตามว่าต่อไปจะเป็นยังไง มีการใช้เอฟเฟคสร้างความน่าสนใจ
การนำเสนอดูเรียบง่ายแต่ดูลื่นไหลมากเนื่องจากมีภาพประกอบความบททำให้ดูไม่น่าเบื่อ
ใช้อารมณ์ที่เป็นธรรมชาติดูสนุกสนาน
การ Transition ภาพดูไม่ smoote เท่าไรดูวิงเวียนบ้างเล็กน้อย จะใช้แบบไหนก็ควรให้ในทิศทางเดียวกันตลอด
มีการใช้ข้อความประกอบไปพร้อมกับรูปภาพและเนื้อหาทำให้เข้าใจในการสื่อสารมากขึ้นแต่ลักษณะของข้อความดูไม่เข้ากับเนื้อหา ควรหา font ที่สวยกว่านี้อาจจะเป็น font ที่ออกแนวยุคเรอเนสซอง จะดีมากจะได้เข้ากัน
แนะนำหาข้อมูลที่เกี่ยวกับสภาปัตยกรรมของบ้านเราที่มีออกแบบในแนวยุดเรอเนสซองดูจะทำให้คนที่ดูเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องใกล้ตัวมากขึ้นเช่น พระที่นั่งอนันตสมาคม อะไรแบบนี้ แนะนำนะเพราะมันน่าสนใจดีครับ
ตอนจบตรงเครดิสคือมันจบแล้วทำมัยไม่ fade ภาพและเสียงให้ค่อยๆหายไป fade out ไปเลยไม่ต้องรอให้จบเพลง
เต็ม 10 ให้ 7 นะครับ

Multimedia นักเรียนห้อง 6/3 กลุ่ม musketeers รอบที่ 1

2011-01-08T22:07:00.015+07:00

ชื่อกลุ่ม musketeers
เรื่อง การป้องกันไข้เลือดออก
ม.6/3 เลขที่ 6ก 13ก 7ข

ความคิดเห็นจากอาจารย์

มีความยื้ดเยื้อในบางส่วนเล่นซีนเปิดตัวที่เป็นเพลงชาติ หรือในซีนรอเพื่อนมาโรงเรียนมันดูซ้ำอาการถ้ากระชับได้จะดีมาก ควรตัดเพลงชาติออกไปเพราะไม่เกี่ยวกับประเด็นเท่าไร ถ้าคลิปใช้เวลาสั้นแต่ครบรสดีกว่า เวลามากและยืดเยื้อนะครับเพราะคนดูและดูไม่เบื่อ
การ Transition ซีนดูรกไปควรใช้การ fade แบบธรรมดาก็พอและหาจังหวะที่เหมาพสมในการ Fade เพราะบาครั้งดูแล้วขาดความต่อเนื่องของลำดับภาพมากๆ
เวลา สาธิตหรอแนะนำวิธีการต่างๆการสือสารสำคัญมากไม่ควรติดขัดหรือแสดงให้เห็นถึง โพยใดๆทั้งสิ้นเพราะจะทำให้ขาดความน่าเชื่อถือเ็ป็นอย่างมากถ้าคนดูแล้วเค้า อาจจะไม่กล้านำไปปฏิบัติตามก็ได้ ทางแก้นักเรียนอาจจะตัดภาพการแนะนำวิธีป้องกันแต่เอาเสียงมาประกอบภาพเลย เป็นการประหยัดเวลาและไม่ยื้ดเยื้อพูดง่ายๆ ระหว่างที่เราพูดก็มีภาพประกอบไปเลยจะดูดีกว่าเห็นภาพมานั่งอ่านโพย
ไม่ควรพูดเป็นข้อๆ เหมือนการอ่านในหนังสือ ควรใช้เป็นคำว่าขั้นตอนแรก หรือวิธีแรก ต่อไป จากนั้น บลาๆๆๆ
ขาด การดึงอารมในเสียงประกอบนักเรียนไม่มีการเอาเพลงมาประกอบในตอนที่สำคัญ ซึ่งส่วนนี้ช่วยให้เนื้อหาดูมีความแข็งขึ้นมาได้ลองไปหาเพลงมาประกอบด้วยนะ ครับ
สรุปโดยรวมยังขาดความน่าสนใจอยู่มากลองเอาที่บอกไปปรับปรุงดูนะครับ
เต็ม 10 ให้ 5 ครึ่ง ลองปรับดูนะครับมันจะดูดีขึ้นมาก ^^

คำสั่งแสดงผลและรับข้อมูลอื่นๆ

2011-01-08T18:01:00.017+07:00

ในภาษาซียังมีคำสั่งแสดงผลและรับข้อมูลที่นอกเหนือจาก printf และ scanf อีกมากคำสั่งที่น่าสนใจก็คือ

putchar(ch);
puts(str);
ch = getchar();
ch = getch();
gets (str);

คำสั่ง putchar(ch) เป็นคำสั่งที่ใช้แสดงผลข้อมูลชนิดอักขระทีละตัว โดยมีรูปแบบเป็น
putchar(ch);

ch คือตัวแปรชนิดอักขระที่ต้องการแสดงผล

คำสั่ง puts(str); เป็นคำสั่งแสดงผลข้อมูลชนิดสายอักขระ (String) โดยมีรูปแบบเป็น
puts(str);
str คือตัวแปรชนิดสายอักขระหรือข้อความที่ต้องการแสดงผล

ตัวอย่างโปรแกรม


#include <stdio.h>
int main(){
char ch = 'A';           //กำหนดตัวแปร char เป็นอักขระทีค่า 'A'
char str[] = "Computer"; //กำหนดตัวแปรสายอักขระ str มีค่าเป็น "Computer"
putchar(ch);             //แสดงผลตัวแปร ch
putchar(' ');            //แสดงผลช่องว่าง
putchar(str[1]);//แสดงผลอักขระตัวที่ 2ของสายอักขระ str *อักขระตัวแรกคือ str[0]
putchar('\n');  //แสดงผลอักขระควบคุม \n ซึ่งหมายถึงการขึ้นบรรทัดใหม่
puts(str);      //แสดงผลสายอักขระ str
return 0;
};

ผลจากการรันโปรแกรม
คำสั่ง getchar() เป็นคำสั่งที่รับข้อมูลชนิดอักขระจากผู้ใช้เพียงตัวเดียวโดยเมือป้อนข้อมูลแล้วต้องกด Enter มีรูปแบบคำสั่งคือ
ch = getchar();
ch คือ ตัวแปรชนิดอักขระที่นำค่าที่รับมาเก็บไว้

คำสั่ง getch() เป็นคำสั่งที่รับข้อมูลชนิดอักขระเพียงตัวเดียวโดยเมื่อป้อนข้อมูลจะไม่แสดงอักขระที่ป้อนให้เห็นทางจองภาพ ที่สำคัญ getch(); จะต้องใช้พรีโปรเซสเซอร์ไดเรคทีฟชื่อว่า conio.h มีรูปแบบการใช้คำสั่งคือ
ch = getch();
ch คือ ตัวแปรชนิดอักขระที่นำค่าที่นับมาเก็บไว้

คำสั่ง gets(); เป็นคำสั่งที่รับข้อมูลชนิดสายอักขระหรือข้อความจากผู้ใช้งานและสามารถรัยข้อมูที่เว้นวรรคได้เมื่อพิมพ์ข้อความเสร็จแล้วต้องกด Enter โดยมีรูปแบบการใช้งานคือ
gets(str);
str คือชนิดข้อมูลที่เป็นสายอักขระหรือข้อความที่รับค่ามาจากผู้ใ้ช้

ตัวอย่างโปรแกรม


#include <stdio.h>
#include <conio.h>        //เป็นพรีโปรเซสเซอร์ไดเรคทีพของคำสั่ง getch();
void main(){
char a, b, c[50];             //กำหนดตัวแปร อักขระ a,b และสายอักขระ c
printf("input your name c : ");
gets(c);                      //รับค่าสายอักขระ c แล้วกด Enter
printf("input character a : ");
a = getchar();                //รับค่าอักขระเพียงตัวเดียว แล้วกด Enter
printf("input character b : ");
b = getch();                  //รับค่าอักขระเพียงตัวเดียวแต่หน้าจอไม่แสดงให้เห็น
printf("a = %c\nb = %c\nc = %s",a,b,c);
}

ผลจากการรันโปรแกรม

การเปลี่ยนชนิดของข้อมูล

2011-01-08T16:49:00.012+07:00

ในภาษาซีบางคำสั่งใช้กับขอมูลบางชนิดเท่านั้น เช่น คำสั่ง modulo จะใช้งานเฉพาะข้อมูลที่เป็นจำนวนเต็มเท่านั้นไม่สามารถใช้งานกับชนิดข้อมูลที่เป็นทศนิยมได้ หรือการดำเนินการเชิงคำนวณบางอย่างจะต้องทำกับชนิดข้อมูลที่เป็นชนิดเดียวกัน

รูปแบบการเปลี่ยนชนิดข้อมูล (type) variable
เช่น ให้ตัวแปร A = 3.99 ซึ่งมีชนิดข้อมูลเป็นทศนิยม (float)
จะต้องการเปลี่ยนให้เป้นจำนวนเต็ม (Integer)
จะต้องเขียนคำสั่งดังนี้ (int)A;

ตัวอย่างโปรแกรม

#include <stdio.h>
int main()
{
 float gpa = 3.9; //กำหนคตัวแปร gpa เป็นทศนิยมมีค่า 3.9
 int num = 3;     //กำหนดตัวแปล num เป็นจำนวนเต็มมีค่า 3
 printf("gpa(f) :%-10f num(d) :%-10d\n",gpa,num);
 //แสดงผลตัวแปรทั้งสองตามชนิดข้อมูลเดิม
 printf("gpa(d) :%-10d num(f) :%-10f\n",gpa,num);
 //แสดงผลตัวแปรทั้งสองแต่สลับชนิดการแสดงผล
 printf("(int)gpa(d) :%-10d",(int)gpa);
 //ทำการเปลี่ยนชนิดข้อมูลของ gpa จาก float เป็น int แล้วสั่งแสดงผล
 printf("(float)num(f) :%-10f",(float)num);
 //ทำการเปลี่ยนชนิดข้อมูลของ num จาก int เป็น float แล้วสั่งแสดงผล
 return 0;
}

ผลลัพธ์จากการรันโปรแกรม

** จะเห็นว่าในบรรทัดที่ 8 มีการสลับชนิดการแสดงผลข้อมูลแต่ไม่ได้มีการแปลชนิดข้อมูลก่อนทำให้การแสดงผลที่ออกมามีค่าเป็น 0 และ 0.000000 แต่เมื่อมีการแปลชนิดข้อมูลแล้วในบรรทัดที่ 10 และ 12 ตรง data list ผลลัำพธ์ที่ได้ gpa จากมีค่า 3.9 ก็จะเป็นจำนวนเต็มมีค่าเป็น 3 และ num จากมีค่าเป็น 3 ก็จะเป็นทศนิยมมีค่าเป็น 3.000000

คำสั่งในการรับข้อมูล scanf

2011-01-08T13:03:00.019+07:00

scanf เป็นคำสั่งที่ใช้เพื่อรับข้อมูลจาก key board
รูปแบบคำสั่ง scanf("format string",address list);
โดยคำสั่งจะประกอบไปด้วยสองส่วนได้แก format string และ address
scanf ใช้พรีโปรเซสเซอร์ไดเรคทีฟ stdio.h

format string : จะคล้ายกับคำสั่ง printf โดยจะอยู่ในเครื่องหมาย " " Double quote แต่จะมีเพียงลักษณะเดียวคือ รูปแบบค่าตัวแปร หมายความว่า
- ถ้าจะรับข้อมูลที่เป็นตัวเลยจำนวนเต็มจะต้องใช้ %d
- ถ้าจะรับข้อมูลที่เป็นจุดทศนิยมจะต้องใช้ %f
- ถ้าจะรับข้อมูลที่เป็นอักขระจะต้องใช้ %c
- ถ้าจะรับข้อมูลที่เป็นสายอักขระจะต้องใช้ %s
address list : เป็นส่วนที่อ้างที่อยู่ของตัวแปลที่จะรับค่าจากคีย์บอร์ดโดยใช้สัญลักษณ์ "&" และตามด้วยชื่อตัวแปร โดยมีข้อยกเว้นว่าถ้าเป็นตัวแปรชนิดที่เป็นสายอักขระ (String) จะไม่ต้องใส่ &

**หลักการใช้งาน เมื่อต้องการให้คอมพิวเตอร์รับช้อมูลชนิดใดๆ จะต้องมีการกำหนดตัวแปรใช้เป็นชนิดตามข้อมูลที่เราจะรับ แล้วจึงใช้คำสั่ง scanf เพื่อรับข้อมูลมาเก็บไว้ในตัวแปร

ตัวอย่างการใช้โปรแกรม scanf


#include <stdio.h>
int main()
{
  float gpa;               //ประกาศตัวแปร gpa รับค่าเกรดเป็นลักษณะจุดทศนิยม
  char name[20];           //ประกาศตัวแปร name รับค่าชื่อที่เป็นลักษณะสายอักขระ
  printf("Enter your name : ");
  scanf("%s",name);        //ตัวแปรที่รับค่าเป็นสายอักขระไม่ต้องมี &
  printf("Enter your GPA : ");
  scanf("%f",&gpa);        //ตัวแปลที่รับเป็น float ต้องมี & หน้าตัวแปร
  return 0;
}

ปัญหาที่เกิดจากการรันโปรแกรมนี้
ในบรรทัด 7 เราจะไม่สามารถกด space bar เพื่อทำการเว้นวรรคการพิมพ์ข้อความได้ถ้าเรากด space bar เราจะไม่สามาถรับต่า GPA ต่อได้ ดังนั้นถ้าเราอยากจะพิมพ์อักขระที่สามารถเ้ว้นวรรคได้รูปแบบคำสั่งจะเป็น
scanf("%[^\n]",string);


#include <stdio.h>
int main()
{
  float gpa;     
  char name[20];
  printf("Enter your name : ");
  scanf("%[^\n]",name);       //เปลี่ยน %s เป็น %[^\n] เพื่อให้รับค่าที่เว้นวรรคได้
  printf("Enter your GPA : ");
  scanf("%f",&gpa);
  printf("Name is %s\n",name);//แสดงผลค่า name ที่รับมาจากแป้นพิมพ์
  printf("GPA is %.2f",gpa);  //แสดงผลค่า gpa ที่รับมาจากแป้นพิมพ์
  return 0;
}

ผลจากการรันโปรแกรม

การรับค่าหลายๆตัวแปรใรคำสั่งเดียว

#include <stdio.h>
int main()
{
  int my_day,my_month,my_year;
  printf("Enter your birthday (Format dd/mm/yyyy): ");
  scanf("%d/%d/&d",&my_day,&my_month,&my_year);
  //มีการรับค่า my_day,my_month,my_year
  printf("Your Birthday are %d-%d-%d",my_day,my_month,my_year);
  return 0;
}

ผลการรันโปรแกรม

ตัวอย่างการใช้คำสั่ง printf

2011-01-08T11:00:00.012+07:00

#include <stdio.h>
void main (){
 int i = 123;
 float x = 1000.123456789;
 char c='A', s[] = "Blue moon!";
 printf("Arihmatic type :\n");
 printf("%d<\n",i);
 printf("%8d<\n",i);
 printf("%-8d<\n",i);
 printf("%08d<\n",i);
 printf("%f<\n",x);
 printf("%10.0f<\n",x);
 printf("%10.2f<\n",x);
 printf("Character and string :\n");
 printf("%c<\n%2c<\n%-3c<\n",c,c,c);
 printf("%s<\n%3s<\n%.6s<\n%-11.8s<\n",s,s,s,s);
}

อธิบายโปรแกรม

บรรทัดที่ 3 กำหนดตัวแปร i เป็นชนิดข้อมูล integer มีค่าเป็น 123
บรรทัดที่ 4 กำหนดตัวแปร x เป็นชนิดข้อมูล float มีค่าเป็น 1000.123456789
บรรทัดที่ 5 กำหนดตัวแปร c เป็นอักขระ A และกำหนดตัวแปร s เป็นสายอักขระ ที่มีค่าเป็น "Blue moon!"
บรรทัดที่ 6 สั่งพิมพ์ข้อความว่า "Arihmatic type :" แล้วขึ้นบรรทัดใหม่
บรรทัดที่ 7 สั่งพิมพ์ข้อความจากตัวแปร i โดยการกำหนดรูปแบบเป็น เลขจำนวนเต็ม
บรรทัดที่ 8 สั่งพิมพ์ข้อความจากตัวแปร i โดยการกำหนดรูปแบบเป็นเลขจำนวนเต็ม และมีการกำหนดพื้นที่หน้าจอเป็น 8 อักขระ โดยข้อความจะชิดขวา
บรรทัดที่ 9 สั่งพิมพ์ข้อความจากตัวแปร i โดยการกำหนดรูปแบบเป็นเลขจำนวนเต็ม และมีการกำหนดพื้นที่หน้าจอเป็น 8 อักขระ โดยข้อความจะชิดซ้าย
บรรทัดที่ 10 สั่งพิมพ์ข้อความจากตัวแปร i โดยการกำหนดรูปแบบเป็นเลขจำนวนเต็ม และมีการกำหนดพื้นที่หน้าจอเป็น 8 อักขระ โดยข้อความจะมีเลข 0 อยู่ข้างหน้าในพื้นที่ว่าง
บรรทัดที่ 11 สั่งพิมพ์ข้อความจากตัวแปร x โดนกำหนดรูปแบบการแสดงผลเป็นเลขทศนิยม ซึ่งการแสดงของ %f จะกำหนดค่าเริ่มต้นให้จำนวนจุดทศนิยมเป็น 6 ตำแหน่ง
บรรทัดที่ 12 สั่งพิมพ์ข้อความจากตัวแปร x โดนกำหนดรูปแบบการแสดงผลเป็นเลขทศนิยม และมีการกำหนดพื้นที่หน้าจอเป็น 10 อักขระ โดยข้อความจะชิดขวา และมีจุดทศนิยม 0 ตำแหน่ง
บรรทัดที่ 13 สั่งพิมพ์ข้อความจากตัวแปร x โดนกำหนดรูปแบบการแสดงผลเป็นเลขทศนิยม และมีการกำหนดพื้นที่หน้าจอเป็น 10 อักขระ โดยข้อความจะชิดขวา และมีจุดทศนิยม 2 ตำแหน่ง
บรรทัดที่ 14 สั่งพิมพ์ข้อความว่า "Character and string :" แล้วขึ้นบรรทัดใหม่
บรรทัดที่ 15 สั่งพิมพ์ข้อความจากตัวแปร c สามครั้ง โดย
- c ตัวที่ 1 ใน data list พิมพ์อักขระ A ออกมาธรรมดา
- c ตัวที่ 2 ใน data list จะมีการกำหนดพื้นที่หน้าจอ 2 อักขระและข้อความจะชิดขวา
- c ตัวที่ 3 ใน data list จะมีการกำหนดพื้นที่หน้าจอ 3 อักขระและข้อความจะชิดซ้าย
บรรทัดที่ 16 สั่งพิมพ์ข้อความจากตัวแปร s สี่ครั้ง โดย
- s ตัวที่ 1 ใน data list พิมพ์สายอักขระ "Blue moon!" ออกมาธรรมดา
- s ตัวที่ 2 ใน data list จะมีการกำหนดพื้นที่หน้าจอ 3 อักขระแต่จำนวนอักขระในสายอักขระมีจำนวนมากกว่าพื้นที่ที่จองไว้จึงแสดงในข้อความออกมาเท่ากับจำนวนอักขระที่มีอยู่
- s ตัวที่ 3 ใน data list จะมีการสั่งให้พิมพ์แค่ 6 อักขระแรกของสายอักขระ "Blue moon!"
- s ตัวที่ 4 ใน data list จะมีการจองพื้นที่หน้าจอเท่ากับ 11 อักขระโดยข้อความจะทำการชิดซ้ายและทำสั่งให้มีการพิมพ์แค่ 8 อักขระแรกของสายอักขระ "Blue moon!"

ตัวอย่างการแสดงผล

คำสั่งในการแสดงผลลัพธ์ printf

2011-01-07T10:54:00.019+07:00

printf เป็นคำสั่งที่ใช้เพื่อแสดงผลทางหน้าจอ Output

รูปแบบคำสั่ง printf("format string",data list);

โดยภายในคำสั่งจะประกอบไปด้วย 2 ส่วนได้แก่ format string และ data list
printf ใช้พรีโปรเซสเซอร์ไดเรคทีฟ stdio.h

format string คือส่วนที่แสดงผลซึ่งอยู่ในเครื่องหมาย "" (Double quote) โดยจะมี 4 ลักษณะได้แก่
- ข้อความธรรมดา : ข้อความที่ต้องการแสดงผล เช่น printf("pibulwittayalai"); ซึ่งข้าแสดงผลข้อความธรรมดาจะไม่ต้องมีส่วนของ data list กำหนดอยู่
- รูปแบบค่าตัวแปร : รูปแบบของการแสดงผลตัวแปร data list ที่อยู่ในคำสั่ง ตัวอย่างเช่น
  %d: แสดงผลตัวแปรในรูปแบบจำนวนเต็ม
  %c: แสดงผลตัวแปรในรูปแบบอักขระ
  %s: แสดงผลตัวแปรในรูปแบบข้อความ
  %f: แสดงผลตัวแปรในรูปทศนิยม
- รูปแบบการแสดงผล : รูปแบบการจัดย่อหน้า การจัดบรรทัดฯ ตัวอย่างเช่น
  \n: กำหนดขึ้นบรรทัดใหม่
  \t: กำหนดเว้นไป 1 แท๊บ (8 อักขระ)
- รูปแบบการแสดงผลอื่นๆ
  - printf("%m?",data); เป็นการจองพื้นที่หน้าจอจำนวน m ตัวอักษรแล้วแสดงผลของ
  data ชิดด้านขวาของพื้นที่ส่วนที่ของไว้ โดยชนิดข้อมูลตาม ? (หากความยาวเกินส่วนที่
  จองไว้ก็จะเลื่อนออกไป)เช่น ถ้าต้องการแสดงคำว่า Engineer ชิดขวามือของจอภาพ
  (จอภาพมีความกว้าง 80 ตัวอักษร) สามารถใช้คำสั่ง printf("%80s"," Engineer") ได้
  
  - printf("%-m?",data); เป็นการจองพื้นที่หน้าจอขนาด m ตัวอักษร แล้วแสดงผล data
  ชิดด้านซ้ายของพื้นที่ส่วนที่จองไว้ โดยชนิดข้อมูลตาม ?
  
  - printf("%.n?",data); เป็นการกำหนดให้แสดงจำนวนทศนิยม n ตำแหน่งสำหรับ %f
  หรือแสดงอักขระจำนวน n ตัว สำหรับ %s
  
  - printf("%m.n",data); เป็นการจองพื้นที่หน้าจอขนาด m ตัวอักษรแล้วแสดงผล data
  จำนวนทศนิยม n ตำแหน่ง สำหรับ %f หรือแสดงอักขระจำนวน n ตัวสำหรับ %s
data list คือส่วนที่เป็นตัวแปรต่างๆ หรือนิพจน์ที่ต้องการแสดงค่าที่คำสั่ง printf จะนำไปใช้แสดงผลในลักษณะรูปแบบค่าตัวแปรในส่วนของ format string โดยหากมีหลายตัวแปรที่ต้องการแสดงผลให้ใช้เครื่องหมาย , (comma) คั่น

โครงสร้างหลักของภาษาซี

2011-01-06T21:52:00.031+07:00

ในการเรียนโปรแกรมทุกๆ ภาษา โปรแกรมเมอร์จำเป็นต้องเขียนโปรแกรมให้ตรงกับโครงสร้างของภาษานั้นๆ ไม่เว้นแต่ในภาษาซี ดังนั้นนักเรียนจะต้องรู้นักโครงสร้างของภาษาซีอย่างละเอียดก่อน ซึ่งโครงสร้างของภาษาซีประกอบไปด้วยองค์ประกอบต่างๆดังนี้


#include <file.h>                  // พรีโปรเซสเซอร์ไดเรคทีฟ
type function_name (type);           // การประกาศฟังก์ชันโปรโตไทพ์
type variabile;                      // การประกาศตัวแปร global

int main()                           // การประกาศฟังก์ชันหลัก
{                                    // วงเล็บปีกกาเปิดสำหรับฟังก์ชันหลัก
 type variabile;                  // การประกาศตัวแปร local
 statement-1;
 …
 statement-n;
 return 0;                        // การส่งค่ากลับของฟังก์ชัน
}                                    // วงเล็บปีกกาปิดสำหรับฟังก์ชันหลัก

type function_name(type variable)    // ฟังก์ชันย่อย
{
 type variabile;
 statement-1;
 …
 statement-n;
 return 0;
}

ในส่วนพรีโฟรเซสเซอร์ไดเรคทีฟ เป็นส่วนที่โปรแกรมเมอร์จะต้องให้ข้อมูลกับคอมไพเลอร์ ว่าจะใช้ฟังก์ชันในกลุ่มของไฟล์ .h ไฟล์ไหนบ้าง ซึ่งโปรแกรมเมอร์ต้องทราบว่าฟังก์ชันที่ตนใช้จะต้องพรีโพรเซสเซอร์ไดเรคทีฟตัวใด เช่น ถ้าในโปรแกรมมีคำสั่ง printf จะต้องมีการเรียกใช้งานstdio.h ซึ่งโปรแกรมจะไม่สามารถคอมไพล์ได้ถ้าเราไม่ได้กำหนด #include <stdio.h> ดังนั้นการกำหนดพรีโฟรเซสเซอร์ไดเรคทีฟ ถือว่าเป็นส่วนจำเป็น ถ้ามีการเรียกใช้งานคำสั่งใดๆ ต้องมีการกำหนดพรีโฟรเซสเซอร์ไดเรคทีฟทุกครั้ง
การประกาศฟังก์ชันโปรโตไทพ์ จะมีการกำหนดก็ต่อเมื่อมีการเขียนโปรแกรมแบ่งเป็นฟังก์ชันย่อยและมีการประกาศฟังก์ชันย่อยหลังการประกาศฟังก์ชันหลักเท่านั้น ถ้าไม่มีฟังก์ชันย่อยก็ไม่จำเป็นต้องประกาศฟังก์ชันโปรโทไทพ์
การประกาศตัวแปร global จะมีการกำหนดก็ต่อเมื่อมีการเขียนโปรแกรมที่ต้องเรียกใช้ตัวแปรglobal ถ้าไม่มีการเรียกใช้ตัวแปร global ก็ไม่จำเป็นต้องประกาศตัวแปรในบีทัดดังกล่าว
การประกาศฟังก์ชันหลัก ถือเป็นส่วนสำคัญที่ทุกโปรแกรมต้องมี
วงเล็บปีกกาเปิดสำหรับฟังก์ชันหลัก ถือเป็นส่วนสำคัญที่ทุกโปรแกรมต้องมี
การ return ค่าของฟังก์ชัน ถือเป็นส่วนสำคัญ ทุกโปรแกรมต้องมี ถ้ามีการประกาศ type ของฟังก์ชันหลัก
วงเล็บปีกกาปิดสำหรับฟังก์ชันหลัก ถือเป็นส่วนสำคัญที่ทุกโปรแกรมต้องมี
ฟังก์ชันย่อย เป็นส่วนที่ไม่จำเป็นต้องใช้สำหรับผู้เริ่มต้นเขียนโปรแกรม

การเขียนโปรแกรมภาษา C ที่สามารถ compile ได้ตามโครงสร้างภาษานั้น ใช้องค์ประกอบเพียงสี่
องค์ประกอบเท่านั้นดังตัวอย่าง


int main()
{
   return 0;
}

//หรือ

void main()
{

}

ถ้านักเรียนลองนำโคดดังกล่าวมา compile จะพบว่าเราสามารถ compile โค๊ดนี้ได้ เนื่องจากมีองค์ประกอบหลักครบถ้วนตามโครงสร้างภาษาแต่จะไม่สามารถรันให้เกิดผลลัพธ์ใดๆได้ เนื่องจากโปรแกรมไม่มีการเรียกคำสั่งใดๆเลย ถ้าต้องการให้โปรแกรมทำงานอย่างใดอย่างหนึ่ง จะต้องเพิ่มคำสั่งหรือฟังก์ชันภายในเครื่องหมายวงเล็บปีกกา เช่น ถ้านักเรียนต้องการให้คอมพิวเตอร์แสดงคำว่า Pibul นักเรียนต้องเพิ่มคำสั่งในเครื่องหมายวงเล็บปีกกา และเพิ่มพรีโพรเซสเซอร์ไดเรคทีฟของคำสั่งนั้นๆด้วย จะให้ผลลัพธ์ดังนี้


#include <stdio.h>
int main()
{
   printf("Pibul");
   return 0;
}

สาเหตุที่ต้องเพิ่มพรีโฟรเซสเซอร์ไดเรคทีฟด้วยเนื่องจาก คอมไพล์เลอร์จะต้องทำการเปลี่ยนคำสั่งprintf ให้กลายเป็นไบนารีโคด และต้องใช้รายละเอียดในไฟล์ชื่อ stdio.h ในการคอมไพล์โปรแกรม ถ้าไม่มีพรีโพรเซสเซอร์ไดเรคทีฟ จะทำให้คอมไพล์เลอร์ไม่สามารถทราบได้ว่าต้องเปลี่ยนเป็นไบนารีโคดอย่างไร ส่งผลให้โปรแกรมคอมไพล์ไม่ผ่าน โดยโปรแกรมจะแจ้งว่าไม่รู้จักคำสั่ง printf

การใช้งานโปรแกรม Turbo C++ 4.5

2011-01-06T12:07:00.013+07:00

Turbo C++ เวอชั่น 4.5 ผลิตโดยบริษัท Borland เป็นซอฟต์แวร์ที่มีหน้าที่หลายประการดังนี้

สร้างและแก้ไขโปรแกรมภาษาซี (Create, Edit)
แปลภาษาซีเป็นภาษาเครื่อง (Compiler)
ทำงานโปรแกรม (Run)
ตรวจสอบจุดบกพร่องของโปรแกรม

ซอฟต์แวร์ Turbo C++ เวอชั่น 4.5 เมื่อได้รับการติดตั้งแล้วสามารถเรียกใช้ได้โดย

Start -> Programs -> Turbo C++ 4.5 -> Turbo C++

Editor Screen คือหน้าจอสำหรับสร้างหรือแก้ไขโปรแกรมภาษาซี โดยผู้ใช้มีหน้าที่ในการสร้างโปรแกรมในหน้าจอนี้ หรือนำโปรแกรมที่เคยสร้างไว้เรียกคืนมาแก้ไข
เมนูประกอบด้วยเมนูหลัก และเมนูย่อยมีไว้สำหรับสั่งปฏิบัติงานใดๆ กับโปรแกรมภาษาซีในจอภาพ Editor Screen เช่น Compile, Run หรือ Debug

การสร้างโปรแกรมภาษาซีใหม่ใน Turbo C++ 4.5

การสร้างโปรแกรมภาษาซีใหม่นั้นจะใช้เมนู File -> New ดังรูป

เมื่อให้เมนู File -> New จะปรากฏจอภาพขึ้นมา

ป้อนโปรแกรมภาษาซี

การจัดเก็บโปรแกรมลงดิสก์

การจัดเก็บโปรแกรมที่สร้างขึ้นลงดิสก์ กระทำขึ้นเพื่อจัดเก็บโปรแกรมไว้สำหรับการนำกลับมาใช้งานอีกครั้งในภายหลัง คล้ายกับการจัดเก็บเอกสารลงดิสนั่นเอง การจัดเก็บลงดิสใช้เมนู File -> Save

ตัวอย่างการจัดเก็บลงดิสก์

การแปลภาษาซีให้เป็นภาษาเครื่อง (คอมไพล์: Compile)

การคอมไพล์คือการตรวจสอบโปรแกรมที่เขียนขึ้นถูกต้องตามกติกาของภาษานั้นๆหรือไม่ หรือ กล่าวอีกนัยหนึ่งว่าการคอมไพล์ในภาษาซีคือการแปลโปรแกรมภาษาซีให้เป็นภาษาเครื่องนั่งเอง หากแปลได้หมดก็สามารถสั่งให้โปรแกรมทำงานได้ แต่หากแปลไม่ได้ก็จะแจ้งข้อผิดพลาดให้ทราบ ผู้เรียกคอมไพล์ก็ต้องแก้ไขโปรแกรมภาษาซีให้ถูกต้องเสียก่อนจึงเรียกคอมไพล์ใหม่

การคอมไพล์เรียกใช้ได้ด้วยเมนู Project -> Compile

ตัวอย่างการคอมไพล์

การสั่งให้โปรแกรมทำงาน (Run)

การ Run โปรแกรมคือการสั่งให้โปรแกรมทำงานตามขั้นตอนที่กำหนดในโปรแกรมภาษาซีที่เขียนขึ้น การ Run โปรแกรมทำได้โดยเลือกเมนู Debug ->Run ดังรูป หลังจากสั่งให้โปรแกรมทำงานแล้วผลลัพธ์ของโปรแกรมจะปรากฏในจอภาพอีกจอภาพหนึ่ง โดยจอภาพดังกล่าวชื่อว่า User Screen ดังรูป

การแปลภาษาของโปรแกรมภาษาซี

2011-01-06T11:51:00.008+07:00

ภาษาซีเป็นภาษาชั้นสูงและเป็นภาษาที่มนุษย์เข้าใจ แต่เครื่องคอมพิวเตอร์เข้าใจเฉพาะภาษาเครื่อง
(Machine Language) เท่านั้น ดังนั้นหากต้องการให้คอมพิวเตอร์ทำงานภาษาซีที่สร้างขึ้น จำเป็นต้องมีตัวแปลภาษาที่สร้างขึ้นให้เป็นภาษาเครื่องก่อนจึงจะทำงานได ซอฟต์แวร์สำหรับแปลภาษาซีให้เป็นภาษาเครื่องคือ ตัวแปลภาษาซี (C Compiler) ดังรูป

จากรูปที่ คอมไพล์ (Compile) คือการแปลภาษาซีเป็นภาษาเครื่อง โดยใช้ตัวแปลภาษาซีดังที่
กล่าวมาแล้ว สำหรับการทำลองทั้งหมดในวิชานี้จะได้ตัวแปลภาษาซีที่ชื่อว่า Turbo C++ 4.5

คะแนนสอบเก็บคะแนนครั้งที่ 1 วิชาการนำเสนอด้วยสื่อประสม ม. 6/4

2011-01-04T01:43:00.001+07:00

คะแนนสอบเก็บคะแนนครั้งที่ 1 วิชาการนำเสนอด้วยสื่อประสม ม. 6/3

2011-01-04T01:33:00.001+07:00

คะแนนสอบเก็บคะแนนครั้งที่ 1 เรื่องผังงาน ม. 6/1

2011-01-03T21:39:00.002+07:00

*สำหรับคนที่ยังไม่ได้สอบ เตรียมตัวให้ดี 7 มกรานี้ นัดสอบเลยนะครับ